Kart artık dinliyor: düğmeye basıldığında ışık yanıyor.
Buraya kadarki bütün projelerde kart yalnız konuşuyordu: pinlere elektrik veriyor, ışıkları yakıyordu. Bu projede ilk kez dinliyor.
Düğme bir pini toprağa bağlıyor, kart da bunu okuyor. Program “eğer o pin toprağa çekildiyse ışığı yak” diyor. Bu, koşul kavramının en sade hâli: bir şey olursa başka bir şey yap.
Arduino'nun dahili çekme direnci sayesinde fazladan parça gerekmiyor. Program pini okumaya başladığı anda kart o direnci kendisi devreye sokuyor.
Ekranda kurmak için hiçbiri gerekmiyor; liste gerçek masada yapmak isteyenler için.
13 → direnç → LED → GND.
2 yazan pine dokun, sonra düğmenin sol üst ucuna dokun.
Düğmenin karşı köşesine dokun, sonra bir GND pinine dokun.
Sahnede düğmenin üstüne basılı tut: LED yanmalı, bıraktığında sönmeli.
Program her turda önce ışığı söndürüyor, sonra düğmeye bakıyor; basılıysa yakıyor. Bu tur saniyede yüzlerce kez tekrarlandığı için sana anında tepki veriyormuş gibi görünüyor.
Mantık ters görünebilir: basılı olmak “alçak” demek. Çünkü düğme pini toprağa bağlıyor; basılı değilken kartın dahili direnci pini yukarı çekiyor.